Oceaan bij zonsondergang

Voeg een Plane toe in het midden van de scene. Het maakt niet uit hoe groot je hem maakt: zodra de Ocean-modifier met Geometry Mode op Generate staat, vervangt hij de hele mesh door zijn eigen rooster op de maat die je zelf instelt.

Ga naar de Modifier Properties en kies Add Modifier > Physics > Ocean. Zet Geometry > Generate (i.p.v. Displace, dat de vorm van je eigen mesh zou volgen) en zet Resolution op 8: dat bepaalt hoe fijnmazig het golfpatroon berekend wordt, in beide richtingen. Spatial Size is de fysieke breedte van de zee in meter -- 40 m is groot genoeg voor een horizon, maar niet zo groot dat de golven zelf onzichtbaar klein worden.

Spectrum bepaalt welk wiskundig model de golfvorm berekent; JONSWAP geeft opgebouwde windgolven met een duidelijke richting, mooier voor een shot dan de kalmere Phillips. Wind Velocity is de windsnelheid die de golven opzweept, Wave Alignment duwt de golven meer naar één richting toe (0 = alle kanten op, 1 = allemaal evenwijdig) en Wave Direction is die richting, in radialen.

Choppiness trekt de golftoppen naar elkaar toe tot smalle, scherpe kammen in plaats van gladde sinusgolven -- hoe hoger, hoe ruwer de zee oogt (bij 0 krijg je een vlakke deining). Wave Scale Min filtert de allerkleinste rimpelingen weg, Damping dooft de kleinste golfjes verder uit zodat vooral de grote vorm overblijft.

Depth is de waterdiepte: bij ondiep water buigen golven anders (denk aan een golf die breekt vlak voor het strand); bij 250 m diep water speelt dat geen rol. Random Seed geeft elk patroon zijn eigen, unieke golven -- verander het getal en je krijgt een compleet andere zee. Time is het bevroren moment in de simulatie dat je nu ziet: net als bij elke simulatie is elke tijdstip een andere golftoestand.

Object > Shade Smooth verzacht de overgang tussen de golffacetten. De Ocean-modifier genereert zijn eigen rooster los van de oorspronkelijke Plane, maar de shading-instelling van het basisobject werkt gewoon door op wat de modifier produceert.

Render met F12: de zee staat er nog kaal grijs bij, maar de lucht toont al de volle zonsondergang. Dit is meteen een goede test-render om de belichting te ijken.

Dat eerste renderbeeld was bijna wit! Sky Texture rekent in echte fysische eenheden, en die liggen veel hoger dan een render met een gewone lamp: zonder correctie duwt AgX bijna alles naar de lichtste kant van zijn curve. Zet in de Color Management-paneel Exposure op −3: dat is geen truc maar gewoon een lagere sluitertijd, zoals een fotograaf zou doen tegen een felle hemel.

Met het punt geselecteerd druk je telkens E om te extruderen, en verplaats je het nieuwe punt met G, X en G, Z naar zijn volgende positie (of typ meteen G en een vector). Zo bouw je de wijde onderkant van de boei op: hij zwelt naar buiten tot zijn breedste punt net onder het midden, en trekt daarna weer wat in.

Nog vier extrudes: een schouder die naar binnen trekt, een smalle hals, en een dun mastje dat weer TOT op de as (r = 0) uitkomt -- daardoor sluit de bovenkant straks vanzelf mooi dicht wanneer je het profiel laat ronddraaien.

Selecteer het hele profiel met A en gebruik de Spin-tool (in de Toolbar, of Mesh > Extrude > Spin) rond de Z-as, middelpunt in de oorsprong, met 28 stappen voor een volle cirkel. Blender herhaalt het profiel 28 keer rondom en weeft de vlakken ertussen -- in twee klikken heb je een volledig, glad ronde romp.

Terug naar Object Mode en Shade Smooth: de 28 facetten van de Spin versmelten tot een vloeiend gebogen romp.

In plaats van vlakken met de hand te selecteren, gebruik je de hoogte van het object zelf: een Texture Coordinate-node (Generated) splits via Separate XYZ in X, Y en Z, en de Z-waarde stuurt een Color Ramp met drie banden aan -- rood onderaan, een smalle witte band in het midden, weer rood erboven. Zo krijg je de klassieke gestreepte navigatieboei zonder een enkel vlak apart te moeten selecteren.

Een Torus bovenaan de mast, mat zwart rubber: het handvat waarmee een bemanning de boei aan boord hijst. Parent hem aan de boei zodat hij straks meekantelt.

Een klein bolletje op de top van de mast, met een Emission-kleur in de Principled BSDF zelf (in plaats van een apart Emission-node): warm oranje, net als het knipperlicht op een echte navigatieboei.

Een Curve (Bezier) van de onderkant van de boei recht de diepte in, met Bevel Depth voor de dikte van het touw: dezelfde techniek als het snoer van een tafellamp. Het touw verdwijnt onder de golven -- je hoeft het anker zelf niet te bouwen, het effect van 'ergens vastgemeerd' ontstaat al door het touw dat wegzakt in het donkere water.

In plaats van de boei blind op Z = 0 te zetten, lezen we de ECHTE golfhoogte van de oceaan-mesh af op de plek waar de boei komt te liggen (het dichtstbijzijnde punt van het gegenereerde rooster) en zetten de boei daar precies op. Een kleine kanteling in twee richtingen doet de rest: hij lijkt zo net over een golftop te hellen in plaats van kaarsrecht in het water te steken.

Render vanaf een lage hoek, rakelings over het water: de boei staat nu duidelijk tegen de gloed van de ondergaande zon.

Vink Generate Foam aan onderaan de Ocean-modifier en geef de laag een naam: Schuim. Foam Coverage bepaalt hoeveel van het oppervlak in aanmerking komt voor schuim -- Blender berekent zelf, per punt van het rooster, hoe scherp de golf daar breekt (de zogeheten Jacobian van de vervorming) en slaat dat op als een kleurattribuut.

Een tweede, mat-witte Principled BSDF staat voor het schuim. Een Attribute-node leest de Schuim-laag uit, een Color Ramp scherpt de overgang aan (de twee percentiel-grenzen van de vorige stap), en een Mix Shader kiest op basis daarvan tussen de twee BSDF's: helder water waar geen schuim is, mat wit waar de golf breekt. Zet ook Settings > Raytrace Refraction aan op het materiaal, anders blijft de transmissie in EEVEE ondoorzichtig zwart.

Om te controleren of het schuim er echt is, zoomt de camera in op het punt met de hoogste schuimwaarde van de hele zee (met de hand opgezocht in de vorige Python-stap): een duidelijke witte streep op de rand van een golf.

Voeg een Cube toe ver bij de horizon en schaal hem plat en breed uit: 120 m breed, 28 m diep, 10 m hoog, net boven het water. Dit blok wordt de mist -- BEGRENSD, in tegenstelling tot de nevel van de standaardset, die de hele wereld vult.

Render opnieuw vanaf hetzelfde lage standpunt: de verre golven vervagen nu net iets in een warme waas, en de zon zelf krijgt een zachte halo doordat zijn licht door de mist verstrooit.

Render nog eens: de zon en zijn glinstering op het water hebben nu een zachte, warme waas -- het verschil tussen een technisch correct beeld en een beeld dat aanvoelt als een foto.

Render nog eens vanuit ongeveer het standpunt van de nieuwe camera: dit is zo goed als het eindbeeld, alleen nog niet op volle resolutie.