Hoofdstuk 87Alle node-categorieen volledig

Set Position verplaatst elk punt van een geometrie volgens een field -- de meest gebruikte node van de hele editor, en de manier waarop vrijwel elke vervorming (deinen, opbollen, langs een curve leggen) uiteindelijk landt. Zonder een Selection-invoer werkt hij op alle punten; met een boolean-field alleen op de punten waar die field waar is.

Store Named Attribute schrijft een field onder een zelfgekozen naam en domain weg naar de geometrie, zodat latere nodes -- of zelfs een materiaal via Named Attribute in de Shader Editor -- die waarde kunnen opvragen. Pak hem zodra je een tussenresultaat later nog eens nodig hebt, in plaats van dezelfde berekening twee keer op te bouwen.

Capture Attribute doet bijna hetzelfde, maar zonder de geometrie te wijzigen: hij "bevriest" een field op het moment dat de node wordt doorlopen en geeft die als losse uitgang mee, ook verderop in de boom waar de oorspronkelijke field allang niet meer beschikbaar is (bv. na een Join Geometry die de context verandert). Gebruik Capture Attribute als je een waarde over een node-grens heen wil meenemen zonder hem permanent op de geometrie te branden; gebruik Store Named Attribute als je hem juist wel permanent nodig hebt.

Blur Attribute middelt een field met zijn buren op hetzelfde domain -- handig om een ruwe, willekeurige field (bv. uit Random Value) iets vloeiender te maken zonder de onderliggende geometrie aan te raken.

Join Geometry plakt meerdere geometrie-stromen tot een: twee meshes, of een mesh en een curve, komen er als een los-van-elkaar-liggend geheel uit. Zonder Join Geometry kan een boom maar een geometrie per uitgang doorgeven -- vrijwel elke opbouw met meer dan een onderdeel gebruikt hem ergens.

Delete Geometry verwijdert elementen op een gekozen domain volgens een boolean-selectie -- het tegenovergestelde van filteren: niet "toon alleen dit", maar "gooi dit weg en behoud de rest".

Raycast schiet een straal vanaf elk punt van een geometrie naar een andere (doel-)geometrie, en levert terug of hij raakt, op welke afstand, en welke attributes op het raakpunt gelden. Gebruik hem om de ene geometrie te laten reageren op de vorm van een andere -- gras dat de hoogte van een terrein volgt, een object dat detecteert of het een oppervlak raakt.

Sample Index haalt de waarde van een field op een specifiek indexnummer op -- niet "voor elk element", maar "geef me de waarde van element nummer 12". Onmisbaar zodra je de ene geometrie wil laten lezen wat er op een specifiek punt van een andere geometrie gebeurt, bijvoorbeeld in combinatie met Index of Nearest, die eerst het dichtstbijzijnde element opzoekt.

Bounding Box en Convex Hull leveren allebei een vereenvoudigde omhullende geometrie: Bounding Box een strak rechthoekig doosje, Convex Hull de kleinst mogelijke bolle vorm eromheen -- handig als snelle proxy voor botsing of om een verzameling losse punten in een net volume te vangen.

Een curve zelf heeft geen dikte -- ze is een wiskundige lijn met een radius-attribute per punt. Curve to Mesh is de node die daar daadwerkelijk geometrie van maakt: hij veegt een profielvorm (een tweede curve, bijvoorbeeld een cirkel) langs het pad van de eerste curve, en gebruikt de radius om die profielvorm te schalen. Zonder een profiel aangesloten levert hij een platte lint-vorm.

Resample Curve herverdeelt de controlepunten van een curve, vast aantal of vaste afstand -- essentieel voor een gelijkmatige verdeling als de brongeometrie (bv. een handgetekende curve) hier en daar te weinig of te veel punten heeft.

Fillet Curve rondt scherpe hoeken van een curve af met een instelbare straal -- het curve-equivalent van een Bevel-modifier.

Trim Curve knipt een stuk van het begin en/of einde van een curve weg volgens een factor of een lengte -- handig om een curve te laten "groeien" over de tijd door de trim-factor te animeren.

De mesh-primitieven (Cube, Grid, Cylinder, Cone, Ico Sphere, UV Sphere, Mesh Circle, Mesh Line) werken net als hun tegenhangers in het Add-menu van de 3D Viewport, maar dan als node: elke parameter -- segmenten, straal, hoogte -- is een socket die je aan een field of een invoer van de node-boom kan koppelen, in plaats van een vaste waarde die je met de hand instelt.

Extrude Mesh trekt punten, edges of faces uit langs hun normal of een opgegeven richting -- de node-versie van de E-sneltoets in Edit Mode, met dat verschil dat hij hier voor elke geselecteerde face een onafhankelijke extrusie kan doen in plaats van een gemiddelde richting.

Mesh Boolean voert Union, Difference of Intersect uit tussen twee meshes -- dezelfde bewerking als de Boolean-modifier, maar nu als stap in een grotere procedurele keten.

Subdivision Surface gladstrijkt een mesh volgens hetzelfde algoritme als de gelijknamige modifier -- gebruik hem als laatste stap voor een glad eindresultaat, niet ertussenin, want extra punten maken elke volgende field-berekening zwaarder.

Een grid (in deze context: een voxelrooster) slaat waarden op in een driedimensionaal rooster van cellen in plaats van op punten of vlakken -- het formaat achter rook, mist en elke andere volumetrische data. De meeste nodes in deze categorie werken direct op zo'n grid: Grid Gradient, Grid Dilate & Erode, Grid Laplacian filteren of vervormen de inhoud, en de SDF Grid-varianten werken specifiek op een Signed Distance Field (een grid waarin elke cel de afstand tot het dichtstbijzijnde oppervlak bevat, negatief binnenin) -- de basis voor gladde booleans tussen organische vormen.

De twee nodes die je het vaakst nodig hebt als je van mesh naar volume en terug wil: Mesh to Volume zet een gesloten mesh om in een dichte grid, en Volume to Mesh haalt er via een iso-waarde weer een oppervlak uit -- samen de basis van een remesh-achtige workflow die grote, scherpe details afvlakt tot een gladde blob.

Een gewone node-boom is stateless (zonder geheugen): elke frame wordt helemaal opnieuw uitgerekend, zonder te weten wat er in het vorige frame gebeurde. De Simulation Zone (Simulation Input en Simulation Output samen, zichtbaar als een gestippeld kader om een stuk boom) breekt dat open: wat eruit komt bij Simulation Output wordt de invoer van Simulation Input in het volgende frame. Zo kan je geometrie laten opstapelen, laten bewegen op basis van snelheid, of geleidelijk laten groeien -- telkens voortbouwend op het resultaat van de vorige frame in plaats van bij nul te beginnen. De zone heeft altijd een Bake-knop nodig om herhaalbaar en scrollable te zijn; zonder bake loopt de simulatie alleen correct als je van frame 1 af speelt.

De Repeat Zone (Repeat Input en Repeat Output) lijkt erop, maar herhaalt zich niet over frames, wel binnen een enkele evaluatie: hij voert de nodes binnen de zone een vast aantal keer na elkaar uit, waarbij de uitvoer van doorloop N de invoer van doorloop N+1 wordt. Gebruik Repeat Zone voor een bewerking die je letterlijk een aantal keer wil herhalen binnen een frame -- bijvoorbeeld tien keer na elkaar een curve offsetten om een spiraal te bouwen; gebruik Simulation Zone voor iets dat zich ontwikkelt over de tijd van de animatie.

Switch kiest tussen twee volledige takken van de boom (geometrie, getal, kleur, wat dan ook) op basis van een boolean -- de eenvoudigste vorm van conditie in Geometry Nodes. Menu Switch en Index Switch doen hetzelfde maar met meer dan twee opties, respectievelijk via een dropdown-menu of een geheel getal -- handig om binnen een node-groep een stijlkeuze aan te bieden (bv. drie soorten hekwerk) zonder drie losse groepen te bouwen.

Compare vergelijkt twee waarden (groter dan, kleiner dan, gelijk, binnen een marge) en levert een boolean-field -- de bouwsteen van vrijwel elke selectie die niet met de hand met vertex groups wordt gemaakt.

Random Value genereert een willekeurige field per element, met een vaste Seed zodat het resultaat reproduceerbaar blijft tussen renders -- essentieel voor variatie (rotatie, schaal, kleur) die er willekeurig uitziet maar bij elke render hetzelfde is.

Join Strings, Format String en de andere tekst-nodes bouwen labels op, vaak gecombineerd met String to Curves om die tekst als echte 3D-geometrie te tonen -- bijvoorbeeld een live bijgewerkt volgnummer boven elke instance.

De dertien tabellen hierboven zijn precies wat het Add-menu van de Geometry Node Editor toont, in dezelfde volgorde. Kom je een node tegen die je niet kent: zoek de naam op in de zoekfunctie van de cursus of blader naar de tabel van zijn categorie -- ingangen en uitgangen staan er altijd bij, ook voor de honderden nodes die hier geen eigen alinea kregen.

Hoofdstuk 88 gaat nu verder waar dit hoofdstuk stopt: geen losse nodes meer, maar zes complete opbouwen die laten zien hoe je de bouwstenen uit dit hoofdstuk combineert tot iets dat je echt in een scene gebruikt.